اوج هوشمندي موشهاي كور ، به دست آوردن طعمه اي است كه در پايان يك دهليز تو در تو ، ذهن وي را به چالشي نا مانوس فرا مي خواند. بازي نا خواسته اي با يك سرنوشت ساختگي كه با راهپيمايي در پيچيدگي ديواركهاي اين دهليز آغاز شده و به پنيري محتوم ختم مي شود . آيا موشهاي كور مي توانند از بازيگري در اين بازي ذهني اجتناب نمايند؟ آيا از ديد موشهاي چالشگر اين هم بخشي از زندگي و سرنوشتي است كه از پيش رقم خورده است؟ آيا نقش و نگارهاي ديواره ها مي تواند عناصر آگاه كننده اي از سرنوشت بازي بوده يا استراتژي اصلي بازي را نمايان سازد؟ آيا هدف پنير است يا نه؟
هيچگاه نمي توان توانايي ذهنهاي پويا با بهره هوشي بالا را انكار كرد ليكن با كنترل وروديهاي اين ذهن ها و تعيين سطح آگاهي مي توان كاربري آنها را در محدوده كندوهاي اطلاعاتي ، آرماني نمود. در چار چوب شبكه اين كندوها ، استراتژيها پيش بيني پذير و سرنوشتها از پيش نوشته شده اند. درسيستم كندويي اطلاعات ، پيامها بار ارزشي بالايي داشته و مقادير مورد انتظار پيامدهاي هر استراتژي را مشخص مي نمايند. پيامهاي برنامه ريزي شده در ذهن هر كاربر با هر بهره هوشي ، سازه اي كندو وار از اطلاعات مي سازد كه هر ديواره آن بخش ديگر را كامل كرده و همچون يك مجموعه بسته ( در نظريه مجموعه ها ) از سنتز اطلاعاتي پيامها به عنصر اطلاعاتي ديگري مي رسد كه در ساختار كندو پيش بيني شده است.
بازيهاي بزرگ و استراتژي هاي سرنوشت ساز از دالاني سربرمي آورند كه هزاران دريچه گشوده در ذهن پرورده به بازي گرفته شدگان داشته و امنيت ايشان را به مخاطره مي اندازد. ذهن هاي به بازي گرفته شده اي كه درگام نخست ، افيوني منطقي هستند كه نقش اساسيي در شكل گيري سرنوشت بازي دارد و پرورش يافته اند كه در هر بر همكنش استراتژيك ، با واكنشهايي پيش بيني پذير پاسخ دهند. سيستم پيچيده ذهني ايشان ، در سازگاري با دگرگونيهاي محيط و با توجه به طراحي چيدمان محدوديتها ، مديريت مي گردد. اساسا هيچكس وادار به هيچ گونه فعاليتي نمي شود. اما هوشمندي اين سيستم پيچيده بر اساس الگوريتمي از پيامهاي مديريت شده سازوكار خود را سامان دهي مي نمايد و انرژي را در برنامه هاي استراتژيك كلاني هزينه مي كند كه خود نقشي در تعيين اهداف آن نداشته است. افسردگي شهروندان در ساختار هاي گوناگون اجتماعي نشان از نا همخواني سير فعاليتهاي روزانه و خواسته هاي فردي ايشان دارد . در واقع بخش تعارضي تصميم سازي فردي در محيط هاي اجتماعي از اين جا آغاز شده و ذهن را درگير دو راهي بازي كردن يا نكردن مي نمايد. اما اين هم پيش بيني شده است و سوپاپهاي اطمينان براي كنترل اغتشاش در كندو قرار گرفته است. گروگان گيري اجتماعي به معناي پيوند زدن منافع ناچيز شهروندان به منافع سينرژيك و متعامل اجتماعي اجباري انكار ناپذير است . غالبا بستر سازي زايش اين منافع انجام شده و شكل دهي مطلوبيت مورد انتظار افراد در يك زندگي اجتماعي كه تعيين كننده توقع افراد از تعامل آنها با جامعه مي باشد و آستانه بحران را در تعارض منافع مشخص مي نمايد ، پيشتر در سازوكار كندو اطلاعاتي پيش بيني شده است. خودرو شيك ،تلفن همراه ، منزل ييلاقي و قشلاقي و ... كه در ساختار ارزشي شهروندان تعيين كننده توقع اقتصادي ايشان مي باشد و بهاي اين دستاوردها براي بسياري از افراد جامعه معادل كارمزد يك عمر نيروي انساني است و اخلاق ،ابرنيروي همگاني كه خلاقيت و هوشمندي طغيانگرذهن هاي پويا را نابود مي كند. ذهن آرزومندي كه خواسته هايش در كندو به گروگان گرفته شده است ،برده اي است كه بازي گلادياتوري را بسيار زيبا نقش آفريني مي كند.
توجه داشته باشيد اولين پيام هر بازي ،امتيازها و منافع و مصالحي است كه در تعارض يا رقابت با منافع و مصالح ديگران بوده و آنان را براي دستيابي و دست درازي به چالش فراخوانده است. ماهيت اصلي بازي ، بدست آوردن و از دست دادن است . شايد بازيهاي برد ـ برد هم داشته باشيم ليكن هميشه نميتوان بر اساس ملاك خوش بيني ريسك نمود.
+ نوشته شده در سه شنبه 26 اردیبهشت1385ساعت 17:24 توسط افشین حقيقي
|
